Over Ons

cropped-Logo_DeSpatjes_Groot.jpg

DE REVUEGROEP “DE SPATJES” : EEN BEGRIP OP OVERLEIE /KORTRIJK EN VER DAARBUITEN.

PERIODE 1932 – 1939

De KAJ – Kortrijk Centrum werd in de maand juni 1932 in een viertal afzonderlijke afdelingen opgesplitst, waaronder de Sint Elooisparochie – Kortrijk. De “patronagezaal” zou meteen de verzamelplaats worden voor de jonge Overleise KAJ.

Pol Verhenne, de plaatselijke voorzitter, keek uit naar een middel om de afdeling financieel staande te houden en de kas met de nodige fondsen te spijzen. Na allerlei voorstellen en gedachtewisseling, doch in gezamenlijk overleg met de vaste leden, Adolf Debo, Albert Debo, August Debo, Jozef Debo, André Dejaegere, André Grymonprez, Robert Desmet, Pieter Lemaitre, Etienne Simoens, André Valcke, Maurice Valcke, Georges Vandenbroucke, Leon Vandenbulcke en Carlos Verhenne, werd besloten een ontspanningsavond voor de ouders en het publiek in te richten. De meest voor de hand liggende titel leek: “De KAJ verzorgt een ouderavond”.
Het programma bestond uit: KAJ-gebeld, spelletjes door jong Kajotters, een Kerstspel (soms van eigen makelij) en zekerlijk een spreekkoor. Een soort gesproken, met visuele uitgebeelde variété.

De allereerste vertoning had plaats, alhoewel de meningen hierover uiteenlopen, tijdens de maand oktober 1932, met als algemene inkomprijs: 1 frank (€ 0.02). Tot het jaar 1939, had de ouderavond een vast omlijnd geheel, maar de leden wilden een formule waar de plaatselijke toestanden en ook gebeurtenissen op een pittige, schalkse, soms satirische, doch menselijke manier kon worden verhaald, uitgebeeld en op de “korrel genomen”. Op nauwelijks enkele losse basisaantekeningen van de hand van Pol Verhenne, doch zonder een nauwkeurig uitgewerkte tekst, kon tijdens de bijeenkomsten, meestal onder leiding van André Valcke, duchtig verder worden geïmproviseerd om uiteindelijk tot een degelijk humoristisch kijkstuk uit te groeien.

Pol Verhenne, die ook bevriend was met Antoon Bekaert, Jozef Vanhaverbeke, Georges Vannieuwenborgh, Maurice Lannoy en Willy Driesschaert, bezochten af en toe een of ander Overleise drankgelegenheid en bestelden er ook wel eens een meer helder drankje “ne spa”. Dit groepje jonge mannen noemde zichzelf “De Spatjes”, doch weldra werd deze benaming mondgemeen op Overleie.

Over de vooroorlogse revues zijn de gegevens eerder vaag. Dat komt omdat het archief in de bombardementen gebleven is. Maar in de memorie van de pioniers zijn er enige namen van voorstellingen blijven hangen:

IP DE FOIRE (eerste revue)
IP ‘T BANKSKE
SCHINKEL JAN HERLEEFT

Na een drietal goed gelukte opvoeringen die in de smaak vielen van de toeschouwers, schreef een vriend van Pol Verhenne, Antoon Bekaert, een geboren en getogen Overleienaar, een meer uitgewerkte revuetekst en gebruikte daarvoor de, door de Overleise inwoners reeds goed bekende naam “De Spatjes” als titel van de revues.

Antoon Bekaert

Aldus vloeiden uit zijn vlotte pen in de volgende jaren en in het sappig, zangerig dialect, allerlei voorbije voorvallen en gebeurtenissen op een koddige wijze ten tonele gevoerd als:

DE SPATJES WINNEN DE 5.000.000
DE SPATJES IN CONGÉ-PAYÉ
DE SPATJES IN NESTEN
DE SPATJES IN DEN TOER DE FRANS
DE SPATJES IN DE MOBILISATIE

De KAJ-Spatjes waren niet alleen geboren, maar kregen ook een naam, zijn opgegroeid, hebben kinderziekten, de oorlog, ups en downs, de tijd overleefd maar voeren nog steeds de revues op in het ”Overleis”.

Antoon Bekaert putte zijn inspiratie uit eigen bodem, dicht bij de mensen, uit de mensen, met hun dagelijkse beslommeringen, vreugden, pijnen, feestvieringen en liefhebberijen. Het lag rondom hem, rond de kerktoren, de cafés, de marché couvert, op straat, ja… de citeetjes, “HET PARTJE”.
Het Partje, het kloppend hart van de kleine gemeenschap en de Overleise volkstypes stonden model: de man, de vrouw, de dochter, de zoon, de sjampetter, de barbier, de winkelier, de schoenmaker, de duivenliefhebber, de cafébaas, de werker, de genieter, de “klapper”, de “zwijger”, de filosoof, de paster… ja iedereen die er leefde.

Intussen waren de jonge én oudere Kajotters: Pol, Carlos en André Verhenne, Maurice en André Valcke, Robert en Medard Desmet, Karel Dedeurwaarder, Gilbert Castelein, Wardje Turf, Georges Rubbrecht, André Blomme, Maurice Sandra, Pieter Lemaitre, Marcel Vacquier, Albert Geldhof, Roger Vandenbogaerde, Albert Debo, Maurits Deglorie, Jacques Paulus, Gerard en Werner Defoort, André Kerckhof, Jacques en Jozef Vanherreweghe, Marcel Verhaeghe, Raymond Duyck, Kamiel Gylain en Marcel Vanantwerpen rijper geworden om van de “variété” een volavond revue-programma te maken en voor het voetlicht te brengen.

Carlos Verhenne

Carlos Verhenne nam de regie van het gebeuren voor zijn rekening, later enkele keren vervangen door Marcel Verhaeghe (beiden vertolkten nog de rol van een personage). Pieter Lemaitre  zorgde voor de decors en andere benodigdheden, en Leon Vandenbulcke grimeerde en ontwierp de affiches.

De eerste succesvolle periode 1932 – 1939 moest noodgedwongen afgesloten worden met de opvoering “DE SPATJES IN DE MOBILISATIE”. Vele Spatjes waren onder de wapens geroepen of her opgeroepen. In mei 1940 brak

Pieter Lemaitre

de grote wereldbrand uit met bezetting, lijden, “zwarte markt”, miserie, tot augustus 1944.

Wat zeker dient onderlijnd te worden is het feit dat praktisch vanaf de eerste publieke optredens de ontvangsten, buiten de miniem gehouden uitgaven, integraal werden gebruikt om zieken, behoeftigen en minder validen, van de Sint Elooisparochie een lichtstraaltje van naastenliefde te bezorgen, door middel van een kleine attentie, tussenkomst in reis- en verblijfkosten van Lourdesbedevaarten, enz…
Bijna ononderbroken gedurende al die jaren is het sociale aspect en de diepere bedoeling van de Spatjesclub zo gebleven. De Spatjesclub is niet een toneelvereniging in de letterlijke betekenis van het woord, doch veel meer een sociaal gericht gezelschap, waarvoor alle leden zich liefdevol en zonder enige vergoeding volledig hebben ingezet. De KAJ-Spatjes zijn zo een soort van weldoeners en zeker in de beginperiode, een “beschermingscomité” voor de jeugdwerking op Sint-Elooi.

PERIODE 1940 – 1945

Tijdens de oorlog hebben de Spatjes en in het bijzonderlijk André Verhenne, al de moeite van de wereld gehad om de mensen toch “’n pinte ves bloe te keunnen tappen”. Zo konden ze bekomen, dat ze toestemming kregen van de Duitse Commandeur, om verder te spelen maar wel onder de naam “De Kleppers”.
De Kleppers grepen naar de formule van de “ouderavond”. De opvoeringen werden door de bezetter met veel tegenkantingen en onder controle toch toegestaan, omdat deze gepland waren op de herdenking van “Rerum Novarum”. De opbrengsten en andere opgehaalde giften werden gebruikt om aan de “verplicht tewerkgestelde medeburgers in Duitsland” een goed pakje toe te sturen.
De Duitsers wisten zeker dat de Spatjes “hulderen latsten ging pakken” en ’t es zo ook geweest, want na de bevrijding van augustus 1944, werd op Kerstdag 1944 tijdens het Von Runstedt-offensief de fameuze revue voor de eerste keer opvoeren “WIE PAKT ER DE LAATSTEN?

In 1944 -1945 werd zestien maal “de laatsten gepakt” in Kortrijk en omliggende gemeenten, met een nooit voordien gekende bijval; temeer de bange oorlogsjaren voorbij waren en het volk behoefte had aan een degelijke ontspanning in eigen taal, tragisch en komisch uitgebeeld. Er was een dergelijke grote vraag naar ingangskaarten dat zelfs de gekende “zwarte markt” hier verder floreerde.
Dolfke, Sooike, Juul, Jeroom, Mielke den agent en 30 uitvoerders hielpen mee  met het pakken van “de laatsten” die in ’t partje was verdwaald.”

Het publiek had de smaak van de Overleise revue te pakken.
Antoon Bekaert, schreef in 1946DE SPATJES NAAR SAN FRANSISCO”. De eerste doch niet de laatste wereldreis van de spatjes. Dolfke, Sooike, Juul en Jeroom gingen “de swingende negers beskoaven, moar z’en een proper bitje gewièt weie”.
Ondertussen waren de acteurs, die de oorlog hadden overleefd, getrouwd en hadden veel “kleintjes” gemaakt,  dat is de reden waarom de Spatjes 3 jaar hebben gewacht voor er een nieuwe revue is kunnen “groeien”.

PERIODE 1950 – 1957

De Spatjesclub onderging ook de vernieuwing van de tijd en het niet denkbeeldig gevaar dat de mens boven het hoofd hing. In 1950 spelen ze “DE SPATJES EN DE ATOOMBOM” in 1951 gaan ze naar “KOREA” en in 1952 naar “SUEZ” waar ze “Nasser nie noidig oan om te weten dat ’t doa van zelven in die région ging stinken”.
1953 – In navolging van “inneweirs” herleven de Spatjes “DE GULDEN SPORENSLAG”, met Mete en Ture “d’ontemboare leeuwen van Vloanderen”.

In 1954 gaan “DE SPATJES IN STOAKINGE”. Het inkomgeld was toen 10 frank (€ 0.24), en we lezen ergens: “10 frank, ’t ê voa niet, milliaard de milliard. De zundag es utverkoch, ge goat dus de zoaterdag moeten kommen, ter goan overoal bassins stoan daje ulder voeten gunter keun wasken”.

1955 was het jaar van “DIEN BIEN PHOE”. Saorel, Spruutje en Lewie vochten 3 keer tegen de “vliegende schotels” ’t es tenander sedertdien dat ze met spleetogen rondloipen van te vele ris teten”.

In 1956 waren “DE SPATJES OP DRIL” in Cyprus en de Maroc met de drie grote weirkaoders van de spatjes (Tuurke, Berten en de sjampetter) “Gote djakke, Gotte djakke, da wa daor ieten mê aol die geslujerde vrouwminsken”.

De tijd van de grote wereldreizen werd, althans voorlopig, afgesloten.

Ter info: in 1954 -1955 en 1956 gaven de spatjes een gratis bijkomende vertoning in het Stedelijk Hospitaal “tot deugd van de zieken en gezonden”.

In 1957 bestonden de spatjes 25 jaar. Het zilveren jubileum werd plechtig gevierd met de revue “WIE PAKT ER DE LAATSTE?”, ter herinnering aan die in 1944 & 1945, de zestien maal opgevoerde topvertoning. Het ware de acteurs van toen en nu. Jeroom, Milke , deagent en 30 uitvoerders die drie keer zorgden voor een nieuwe mijlpaal in het spatjesleven. 
De specialist-auteur Antoon Bekaert, die zoveel prachtige revues had geschreven, samen met de dynamische en doordrijvende regisseur Carlos Verhenne en zijn plaatsvervanger Marcel Verhaeghe, en met vele grondleggers van de KAJ-Spatjes,  werden op het stadhuis door de heren Burgemeester en Schepenen ontvangen.

Ontvangst 1957

De toenmalige regisseur Marcel Verhaeghe hield er een schone humoristische toespraak en wenste “Dat wij over 25 jaar – in ’t goud – opnieuw als één grote Spatjesfamilie, verenigd ten stadhuize mochten samen zijn, en ook aan U, heren Burgemeester en Schepenen”

“25 jaar reeds staan ze klaar
een lange tijd wel ja voorwaar
om de lachers te behagen
en al de kniezers te verjagen”

En verder “de maatstaf van de Spatjes-speler is de Overleise volkstype, waar het ruzie-maken misschien verwant is met het bier-drinken, (wat inmiddels toch verdwenen is), maar vooral met de deugden, als daar zijn: samenhorigheid, hulpvaardigheid, liefde voor de evenmens en niet in het minst, zijn levensoptimisme onder alle omstandigheden.”

PERIODE 1958 – 1969

Wie dacht dat de Spatjes na het 25-jarig “Zubileum” een beetje in “ne strek” zouden vallen had het mis voor. De TV trad wel als spelbreker op en de mensen kwamen moeilijker uit hun “luie zetel”, maar de Spatjes die zich nooit hadden laten doen, waren geïnteresseerd in de nieuwste uitvindingen en knutselden een vliegende raket in mekaar waarmee ze naar Mars willen vliegen, omdat de “maone toch door de Amerikanen zou ontdekt worden …

Januari 1958: met “DE EXPO-SPOETNIKSPAT” op reis. Jules, de spoetnikbouwer en assietebreker en Skarre den bewaker van het Partje verongelukten, zelfs de erfenis was al geregeld … maar ‘t liep goed af, ze vielen op het Atomium te Brussel en alzo konden ze gratis de wereldtentoonstelling bezien.

Het jaar nadien, in 1959, waren Chille, Brieke (2 nieuwelingen), Juul en gans ‘t partje te Brussel om er deel te nemen aan de grote TV kwis “DE SPATJES EN 100.000 OF NIETS, maar ’t was alles omdat Brieke, de knapste bol van Vlaanderen kon antwoorden op de vraag waar in 1945 voor de 16de keer de revue “wie pakt de laatste” werd opgevoerd. De agent had wel een truukje gebruikt toen hij zei: “allé minsken van de Vlasblomstraote, geef ne keer een applauske.”… en ‘t was daar… op 4 kolenwagens.

De rest van het jaar hadden de Spatjes nodig om voorbereidingen te treffen voor het jaar 1960. Het beroemde ensemble van de Folis Bergère “LOS  SATOS” speelde de moderne nozemshow “DE SPATJES IN 08-16” een vervolg op “08-15” die trouwens noit geschreven werd. Brieke leerde speciaal zwemmen in zijnen visbak en studeerde Frans in ‘t Kapoentje en Jules begon voor de gelegenheid een winkel in “Ambre Solaire” en al ander brunsel voor bloaren en andere zonne- en maoneslaogen.

De loop van de geschiedenis is niet tegen te houden en de Spatjes hebben altijd oog gehad voor de wereldgebeurtenissen, zo was het ook met Belgisch Kongo dat Zaïre was geworden. In 1961 hielden ze de ene persconferentie na de andere. “In de Spatjes in Loemoemboela“. Jules en Skarre hadden in Kongo hun geld verloren, maar bij het terugkeren in Brussel werd Brieke gelukkig nog “de muziekkampioen en ’t liep goed af.

In 1962 was het “stille” rond de Spatjesclub, ze moesten zeker bekomen van de “alternatie” maar ze bleven vechten gelijk in 1302, doch geraakten in de miserie, letterlijk en figuurlijk. Dat was dan ook de titel voor 1963: “DE SPATJES IN DE MISERIE“. Brieke, Mete, Skarre en Chille organiseerden een mars op Brussel om ‘t Partje en de Voerstreek te redden en Skarre kreeg zelfs de raketten uit Cuba weg. De Vlaamse Leeuw triomfeerde maar … brak de poot.

1964 was “het jaar van de gemeenteraadsverkiezingen”. De Spatjes nodigdende Beatles – Hoe – Tant en andere grootheden uit naar het partje om hun kandidaturen te steunen, maar ze kregen slechts 4 stemmen. “‘t Was zelfs neg nen overloper bij. Ze zijn allemaal naar ‘t Waaihof geweest om er hun verdriet te verspoelen en de kaasboom van Carlos Verhenne te bekijken.”

Tijdens de periode 1958-1966 hadden verschillende tekstschrijvers (Jan Verhenne, Hugo Verhenne, Eric Desramaults, André Vanhulle) hun medewerking verleend. De regie berustte ook in verschillende handen maar het enthousiasme was gebleven. Jonge spelers hadden de nodige ervaringen opgedaan, anderen waren natuurlijk ook getrouwd of verhuisd.

In 1966 tot 1970 wilden de Spatjes wel, maar… ze konden niet. Het parochiaal centrum kreeg een volledig nieuw gezicht. De huisjes van ’t Citeetje, waar de akteurs rond “’t stoveke” zaten of zich lieten grimeren, werden afgebroken. Overal hingen borden “werken” en “verboden het werk te betreden”.

André Vanhulle
Schreef naast de tekst voor de revues van 1958 tot 1969, in 1982 ook de brochure “De Spatjes in ’t Goud”.

PERIODE 1970 – 1982

Een nieuwe start zou niet lang op zich laten wachten, dank zij de onvermoeibare Carlos Verhenne, die, in samenwerking met Albert Lagaisse, beiden verantwoordelijk voor de ziekendienst van de KWB, in 1969 al, in de Spatjesrevue de mogelijkheden zagen om de “ziekenkas” van de nodige fondsen te voorzien. Aldus spande de KWB zich voor de “Spatjeswagen” en nam de organisatie van de uitgebloeide KAJ over.

Antoon Bekaert werd nog eens aangesproken en schreef een revue “Mielke wint het grote lot” die mits enkele wijzigingen, gelet op de vernieuwing van de spelers, zaal en tijd, ten slotte de titel kreeg van “DE SPATJES IN EXPANSIE”. Voor de eerste maal in de Spatjesgeschiedenis kon “gemengd” gespeeld worden, wat natuurlijk onmiddellijk het succes in de hand zou werken. Jonge en meer geroutineerde actrices deden alle eer aan, aan hun talent en charme. Er was een nieuwe start en de “golden years” zouden aanbreken.

Ieder jaar werd een groter publiek bereikt en dat ook dank zij Frans Moerman, de nieuwe auteur,  die Overleie als zijn “broekzak” kende, en zo aan zijn talentvolle auteurscarrière begon. Carlos Verhenne nam terug de regie ter hand en Pieter Lemaitre herschilderde het Spatjesdecor.

In 1971 bezochten Frans Moerman, Poly Bruneel-Dutoit, Diana Devoldere, Rita Deleu, Marc Vandenberghe, GeryBruneel, Albert Tanghe, Antoon Martin, Walter Clinckemaillie, AlbertLagaisse, Walter Vandecaveye, Robert Sap, Luc en Marc Vanoutrijve, NoëlVacquier “DE SPATJES EN DE E3″ Lucien Deprez blaasde in, Jaak Callewaert zorgde dat “er geluid” was en Noël Vacquier “belichtte” alles.

Volgens Frans Moerman moest het “wat tegengevallen zijn – omdat er zoveel scoiheid, bossen, huizen en weiden – moesten aan geloven en daarom speelden ze in 1972 “DE SPATJES EN DE ROMANTIEK“. Heimwee naar het oude en toch hoopvol naar de toekomst, langs de E3 konden de Spatjes naar “verre” en “dichte” en dat nabije waren de fusieperikelen die tot inspiratie dienden voor de revue van 1973. “DE SPATJES EN DE FUSIE”.

Een fusie is toch nen echten hutsepot zegt Mathilde en heurevint Mielke en zijn kameraad Tuure onderzochten die kwestie wat dieper. De agent Gilbert kwam ook ne keer tussen en ‘t spel was hespe en alzo was er meer dan één fusie.

Wanneer het “slicht gaot met d’olie” zijn de Spatjes er altijd bij … in 1974. “DE SPATJES ZITTEN IN D’OLIE” met sjeiks en tulbanden inbegrepen. Ze zijn er tenslotte in gelukt de oliekranen terug open te draaien … maar och heere onze “portemonnée …”

In maart 1975 had iedereen horen schieten in ‘t Partje, maar er waren weinigendie iets gezien hadden. Gelukkig dat Yvonne en Liere daar waren om ze op het goede spoor te zetten en alzo moesten de agent, Warte en Mr. Victor meen naar de amigo. Wllen of niet, maar gans ‘t Partje moest mee naar den tribunaal. “DE SPATJES IN BESCHULDIGDE STA OP“. Dank aan Gilbert, de agent, want alles liep goed af, “hij had direct in ‘t snotje dat er iets niet juist was …”

In 1976, ‘t jaar van de verkiezingen, kunnen de Spatjes niets anders dan ook “DE SPATJES NAOR DE VERKIEZINGE” te spelen. In het partje zijn er waarschijnlijk overlopers, maar Mielken is op zijn “weerhoen” en peist dat het Tiefel is, omdat hij zijn “kofiënsie” kwijt is, maar Mr Victor vindt ze bijtijds terug.

In 1977 bestaan “De Spatjes” 45 jaar en ze “zubileren” nog een keer …
Leire, Yvonne, Mielke, Mathilde, Ture, Mr. Victor, Jantje, Meris & Margrietje en de Paster met gans de Spatjesfamilie werden op het stadhuis ontvangen door de stadsmagistratuur. Tekstschrijver Frans Moerman ontving een ets van de Sint Maartenskerk en de regisseur Carlos Verhenne werd bedacht met de erkentelijkheidsmedaille van de stad Kortrijk. In een lange sliert kwamen de +/- 120 Spatjes te voet terug naar Overleie om verder te vieren. Na de H. Mis werd aangezeten aan een feestmaaltijd en overgoten met … Spatjes. Een Gulden spore die niet “zwart ’n komt” is misschien voor het gouden jaar 1982.

In het jaar 1978 waren “DE SPATJES IP TJOOL“. Leire “zou geiren bluvendansen” met die jonge pataterkes, maar Yvonne zit met gezwollen voeten. Mielke en Perluutje willen naar Amerika, maar ‘t gaat niet want de Paster komt met zijn maarte om met Ture te dansen… maar Ture heeft genen tijd, ie moet naar de coiffeur zegt ie.

In het jaar 1979 hadden de Spatjes geluk: “DE SPATJES H-ÊN WERE SANSE“. Jantje kende iemand die de loto gewonnen had om het dansgroepje van de jonge gasten te sponseren. Leire en Mielke wachten op de uitslag van de Lote, maar zoveel sanse hèn ze niet, en toch was er enen die chanse had.

DE SPATJES ZIN WERE ‘T SKOAP” was de titel van de revue in 1980. Mielke heeft were nen toer uitgestoken en Mathilde wil dat ie toch nen docteur moet laten kommen. De enen wil sesitsen, maar Mr. Victor wil ne goeien omar. Jantje blijft op ‘t hoogte van alles maar … Yvonne zit met haar knies bloot en de Paster es rap verschoten … zget Leire … maar de Spatjes zin were ‘t schaop.

Vanwege de steeds groter wordende belangstelling, werden de revues de laatste jaren opgevoerd in het Sint Amandscollege. Het aantal voorstellingen steeg tot een uitzonderlijk aantal van 10. Met de opbrengst kan aldus menig, meestal verborgen leed wat verzacht worden. De Spatjesleus indachtig: één voor allen, en allen voor één doel: de minstbedeelden en zieken helpen, en ze een moment gezonde ontspanning bezorgen.

De bezuinigingen, thema van deze tijd, was de aanleiding voor de auteur Frans Moerman om in 1981 de prachtige revue te schrijven “DE SPATJES KOMMEN BENDIG“. Het mannevolk mag nie meer kaorten van ‘t vrovolkGilbert, de agent, es niet te klappen over de “sansuniek” naar de stad en daarom zullen de spatjes in 1982 nog eens te voet naar het stadhuis gaan om hun “gouden zubilée” te vieren en de titel voor 1982 is dan ook “DE SPATJES IN ‘T GOUD

PERIODE 1983 – 1994

1983 met “DE SPATJES HÊN D’ER HARD VAN” wordt meteen een prachtstart voor regisseur Marc Vanoutryve. Na diverse rollen (Jantje – Perlutje – Peter) neemt hij nu de regie over van Carlos Verhenne. ‘t Partjes staat te koop, Hollywood en de filmsterren staan centraal. Er wordt een film gemaakt en de Spatjes voelen zich stuk per stuk rasechte sterren.
In dat jaar kiezen “De Spatjes” voor het eerst hun eigen bestuur. Roger Claeys wordt naast decor verantwoordelijke tevens de eerste voorzitter.


DE SPATJES GOAN’T OL IPLOSSEN” in 1984. Al de huisjes krijgen een bel en iedereen heeft er “miserie mee” Tiefel nog ‘t meest van al: “Je kan d’ande belle nie!”  Er bloeit iets tussen Rita (Ludwine Vandendriessche), de slanke snelle ‘sempetter’ en Gilbert: dus gaat de Paster mee op tournée.

De revue van 1985 krijgt de titel “DE SPATJES IN ‘T JOAR 2000” : “’t er arriveren twee rare in ’t Partje dien vinden dat de Leie nie rechte genoeg meer ês” Het tweede bedrijf kijkt in de toekomst. ’t Partje ziet er anders uit en de commerce gaat overal goed. In de krant lezen wij “Stampvolle zaal voor Spatjes”.

In 1986, neemt Gery Bruneel (Ture de facteur) het voorzitterschap over van Roger. Samen met Cecile Lecluyse (Yvonne) (ondervoorzitter), Luc Vanoutryve ( leire) (secretaris),  Thérès Toye (penningmeester), Patrick Vandorpe (vertegenwoordiger KWB),  Maria Daneels (vertegenwoordiger KAV) en EH Lambrecht als proost vormen zij het bestuur. In de loop der jaren zal Cicile nog vervangen worden door Thania Misschaert.

In 1986 beleven De Spatjes samen met de Rode Duivels een hoogtepunt. “DE SPATJES GOAN NOAR MEXICO” en beleven hun avonturen voor meer dan 6.000 toeschouwers! Een topmoment waar iedereen nog van droomt. Tien volledig uitverkochte zalen en velen moesten door te late reservatie deze topper missen.

DE SPATJES GEVEN GOAZE” in 1987. Door een “omploffinge van ne goazebol” is er niemand in ‘t Partje nog normaal. De Spatjes moeten dag en nacht in de gaten gehouden worden. Alles staat op zijn kop:Yvonne ês froiLeirecommandeer, … Maar Mielke is toch duivenkampioen. (dank zij de goaze?)

1988 wordt het afscheid van Cecile Lecluyse. Een groot deel van het publiek zat elke vertonig te wachten tot Yvonne en Leire verschenen. Het koppel dat met bekvechten het hart van de toeschouwers gestolen had. ‘Ik ben 14 jaar lang telkens van de partij geweest. Ik dacht dat het voldoende is. De druk van de repetities wordt te groot en ik maak graag plaats voor jongeren.’ Yvoone is dus weg. Ze onderneem een cruise rond de wereld. De Spatjes gaan er tevergeefs naar op zoek in “DE SPATJES Z’IN MEE“.

DE SPATJES GOAN NE GANK” in 1989. Frans Moerman blijft de actualiteit op de voet volgen: “Den TGV” staat in de belangstelling. Mister Felix en Mister Patrick, die verliefd wordt op Miss Annie (journaliste en duivenliefhebber), volgen de werken op de voet. De graafwerken naderen het Partje maar stoppen net op tijd. ‘t Partje is gered.

In 1990 vieren “DE SPATJES VIEREN OVERLEIE 900!” Met de viering van 800 jaar Kortrijk had auteur Moerman meteen een vette kluif waaraan De Spatjes-familie een revue lang kon knagen.

DE SPATJES KRIGGEN ‘T HOIG IP” is de nieuwe revue van 1991. Het bonte gezelschap wordt officieel ontvangen op het Paleis van Laken. Ge zoudt het van minder hoog in de bol krijgen. Moniek is trouwens dit jaar de nieuwste vlamme van Leire. Wat zal daar uitgroeien???

1992 – “DE SPATJES HEIN D’ER 60” en kunnen dus brouwen op een Diamanten Jubileum. De organisatie voor de fjeste tijdens de revue loipt ip piepende wielkes. In het echt krijgen De Spatjes een ontvangst op het Stadhuis van Kortrijk en worden ze letterlijk en figuurlijk in de bloemetjes gezet. Het wordt ook een afscheid aan auteur Frans Moerman die nog dit jaar samen de revue schreef met Gino Bruneel en nu volledig het roer in diens handen geeft.

De reportages van Jambers op VTM zijn op zijn minst ophefmakend en ook De Spatjes willen op TV komen. “DE SPATJES IP DEN TV” is dan ook de nieuwe titel van de revue van 1993.  Met Moniek als vedette worden grootse opnamen gemaakt door een zekere “Luc”, beschreven als louche Journalist; terbinst da germaine een teokomste van heur ziet met veel vrijheid en surtout veel jukte.

Met “DE SPATJES HÊn ‘T GOE IP” schrijft auteur Gino Bruneel in 1994 voor de 3e maal een revue neer die traditiegetrouw inspeelt op allerlei toestanden die het voorbije jaar in het nieuws kwamen zoals: de ‘formidabele’ Xavier De Baere, het Pausbezoek, de Championettes alias de Spationettes enz. … Leire en Moniek krijgen ook hun adoptiezoon TOM.

PERIODE 1995 en LATER

1995 – De Spatjes spelen hun 63ste revue weer waar het allemaal ooit begon: Het Parochiecentrum St. Elooi aan het St. Amandsplein. “DE SPATJES RENOVEREN” is dus niet alleen de titel van de nieuwe revue want de Overleise toneelgroep renoveert zowel letterlijk als figuurlijk. De Pers werd opgetrommeld en alles werd eventjes uit de doeken gedaan. Er wordt namelijk vanaf nu gezorgd voor een betere accommodatie o.a. vestiaire, beter sanitair, aangename bar om te vertoeven tijdens de pauze alsook na de revue om onder vrienden lekker na te genieten van de gezonde ontspanning en…genummerde kaarten tot ieders tevredenheid! Gedaan dus met aanschuiven aan de poort en ‘vechten’ voor een mooi plaatsje.
De revue start met heel ‘t partje die overende ligt maar natuurlijk geheel zal opgebouwd zijn naar het einde van het stuk toe afgerond met de nodige viering en centraal de nieuwe burgemeester van ’t partje die ondertussen ook verkozen is nl.: MATHILDE.

DE SPATJES KROAJEN VICTOR-IE” wordt in 1996 een revue grotendeels gewijd aan het afscheid van Victor (Albert Tanghe) die het op 80-jarige leeftijd voor bekeken houdt. ’n Cadeau kiezen voor Victor was o.a. één van de onderwerpen in deze revue.

We schrijven 1997 dus … 65-jaar bestaan van De Spatjes. Het mag al eens iets speciaals worden. Gaan “DE SPATJES NOAR PARYS” ?Natuurlijk goan ze en hoe !!!!  Z’arriveren in een sjieke doeninge moar Mathilde wil gèn trappen doen. Leire est er nog moar of j’jès ol vermist. Er zinder die zelfs peizen da Ture van ‘t ander sortje es. Enfin, Parijs is zeker niet meer veilig nu De Spatjes daar ter plaatse zijn, want gans de bende ging ter gelegenheid van de briljanten jubileum echt naar Parijs. Het mag gezegd worden dat Germaine zich daar thuis voelde !!!

De revuegroep De Spatjes van Overleie zorgt opnieuw in 1998 voor leute bij zovelen en voor wat opbeuring voor de zieke mensen van Sint-Elooi in hun nieuwste opvoering “DE SPATJES ZIEN ZE VLIEGEN!” In deze revue is de luchtballon de rode draad van het stuk. Mielke komt terug uit Amerika maar het afhalen in Zaventem brengt allerlei misverstanden mee. Ook de nieuwe schepen Maria Danneels moet het ontgelden en de jonge nieuwe pastoor Patrick Degrieck wordt eveneens opgemerkt.

In 1999 zitten de spelers met hulder handen in hulder hoar want “DE SPATJES ZYN ‘T KWYT“. Althans dat is de titel van de allernieuwste revue. Maar De Spatjes zijn het helemaal niets kwijt, zeker hun geestdrift niet. In dit stuk gaan ze in het tweede bedrijf op reis naar Schotland. De kostumering alleen al werkt op de lachspieren. Ook komt De Mol voor naar het gelijknamig televiesieprogramma en wat asielzoekers komen onderdak zoeken in het Partje. Verder maken we kennis met de KVK-toestanden, het onmogelijke verkeersplan van de stad Kortrijk, de Leiewerken, de Kortrijkse ziekenhuizen die almaar bijbouwen en de huizen die door S(teve) S(tevaert) worden afgebroken.

DE SPATJES IN DE SIRK” zorgen ervoor dat in 2000 de wereld op Overleie één groot circus wordt. Er worden circusacts opgevoerd door de eigenste spelers die hun beste beentje voorzetten. Natuurlijk wordt ook de actualiteit geweld aangedaan zoals het effect Coca-Cola, de zonsverduistering, de overstromingen in Rollegem, de dioxine en natuurlijk ontbreekt het Koningshuis niet met Mathilde en Delphine als mikpunt.

DE SPATJES KOMM’N ENTWA TEGEN” speelt zich af in 2001. Van bezoek door onbekenden over neerstorten met ‘t vliegtuig , amoureuze avonturen tot hulp van politiekers, vreemde stamhoofden enz. … wees ervan overtuigd dat De Spatjes entwa tegen komm’n in deze revue.

2002 – De Spatjes bestaan precies 70 jaar.
Door de opeenvolgende successen van de laatste jaren moesten ieder jaar kaarten geweigerd worden wegens uitverkocht. Het ging in opgaande lijn van 8 vertoningen naar 10, vervolgens naar 11, 12 en nu voor het eerst liefst 13 voorstellingen. Daar er telkens ongeveer (soms wat meer, soms wat minder) 300 man in de zaal zitten, bereiken De Spatjes niet minder dan 4000 mensen die de revue bewonderen. Een hart onder de riem voor de talrijke spelers die zich belangloos inzetten voor het goede doel. In september, eerste vergadering voor het speeljaar 2003, word er een bestuursverkiezingen gehouden. Veel zal er niet gestemd moeten worden, voor iedere functie is er maar één kandidaat. Het nieuwe bestuur bestaat uit: Kris Vanoutryve voorzitter, Annie Van Belle ondervoorzitter, Luc Vanoutryve secretaris, Thérèse Toye schatbewaarder, Christian Van Boeckxsel vertegenwoordiger KWB-KAV, Wim Van Elslander, Gilva Vercampt, EH Patrick Degrieck proost, Gino Bruneel auteur, Mark Vanoutryve regisseur.

Ook dat jaar 2002 speelt het Overleistoneelgezelschap “DE SPATJES TE PEIRDE“. Dit keer zijn de evenementen rond de 700ste verjaardag van de Guldensporenslag een dankbare inspiratiebron. Anno 02 staat centraal.

2003 – Gezien de KAV gestopt is per augustus 2003 en KWB ophouden te bestaan op einde 2003 moet er een nieuwe structuur gezocht worden voor De Spatjes, gezien zij een zelfstandig bestaan verkiezen. Dat heeft voor gevolg dat de bestaande statuten onder de KWB – KAV vleugels wegvallen. Er moet ook gezocht worden naar een nieuw statuut waarbij zich twee opties aandienen: 1e een feitelijke vereniging, 2e een vzw. Geopteerd wordt een “vzw De Spatjes” op te richten. Dat geeft natuurlijk tot gevolg dat er van dan af heel wat wetgeving moet nagevolgd worden.

In de revue van 2003DE SPATJES TREKK’N ‘T RECHTE” trekken De Spatjes één en ander recht. Ture de facteur verhuist naar een serviceflat. Socio-politieke situaties komen uiteraard aan bod met o.a. als hoogtepunt de oorlog in Irak. Dit thema staat centraal want enkele Amerikaanse soldaten bezetten het partje met alle gevolgen van dien. Marc Sleen, die dit jaar aan zijn laatste stripalbum toe is, zorgt voor inspiratie. Enkele acteurs, verkleed in de stripfiguren van Nero zorgen voor een spetterende finale. Het werd terug een overdonderend succes met 13 maal een uitverkochte zaal.

De Spatjes zitten in 2004 “ONDER DE GRON“. Onder ‘t Stadhuis van Kortrijk nog wel. “t Is daar een echt doolhof, vuil en wak en Germaine is spoorloos. Turens’doeninske zijn ze aan het veranderen in een cafeetje, ‘t Trapkegenoemd, en Filip gaat daar met zijn zielsverwante zijn entrée doen. De opening is met veske toostjes van Beirke. Als dat maar goed afloopt! Germaine komt terug maar z’es ipgezet gelik ne liester. Ze heeft een erfenis gedaan en is nu barones met een kasteel. Ze verlaat de Spatjes maar belooft dat ze allemaal mogen komen.

2005 is ‘t jaar dat de “SPATJES IP BEEVOART GOAN” omdat alles een beetje beter zou gaan. Er is een kindje erg ziek op de parochie en ze gaan er voor bidden naar ‘t midden oosten. Ze zitten natuurlijk tussen de vechtenden en ein benauw gelik gen ein. Enfin ze geraken toch ongeschonden thuis. En daar staat de muziek in het café te luid, wil Berke een lief en gerak Gerard ipden tsjoolSebiet ligt ie em nu onder de brugge gelik Germaine. Maar als echte overleienaars trekken ze hun plan en achter veel vijven en zessen komt alles terug op zijn plooi.

In 2006 “TOIGEN DE SPATJES HULDER HERTE“. De spatjes zullen zorgen voor een monument op het Sint-Amandsplein gevolgd door een groots volksfeest op 1 mei 2006 want De Spatjes bestaan dit jaar liefst 75 jaar. Het programma is als volgt opgesteld: verwelkoming door de voorzitter – toespraak door diaken Dirk Vergote – onthulling door burgemeester Stefaan De Clerck – receptie opgeluisterd door “De Guinesse Biggetjes”.
Er word beroep gedaan op Luth Van Calberg, alias Luche, die een monument ontwerpt en realiseert, “een hart, van de spatjes, voor de mensen van Overleie”. De sculptuur bestaat uit een hart in royal rouge (Belgische marmer) dat ligt op een croute van blauwsteen waarin de tekst (’t kloppend hart van Overleie draagt mensen door ’t leven) van Achilles Surinkx (Kortrijks dichter woonachtig op Overleie) gegrift staat en werd gekalligrafeerd door Annemie Goderis.

Iemand van het Rode Kruis vraagt hulp voor de sukkelaars in Pakistan. En hop, De Spatjes gaan verbroederen en verzusteren met die dorpelingen en een feest is niet veraf. Eens terug in het Partje worden de verkiezingen voorbereid voor een nieuwe burgemeester. Na enige stunts van o.a. Gerard de groenselmarchand en Berke de beenhouwer die zich ook kandidaat stellen is het Filip van café ‘t Trapke die het haalt. Weer feest natuurlijk. Er wordt gezongen en gedanst door de dansgroep DSCrew die het showgehalte op het podium hoog houdt.

De revue wordt dat jaar maar liefst 14 maal opgevoerd voor niet minder dan 4.500 mensen.
DE REVUEGROEP DE SPATJES ZIJN EEN BEGRIP OP KORTRIJK / OVERLEIE EN VER DAARBUITEN.

2007 “DE SPATJES HÊN ‘T IN DE GOATEN“. Mielke en Mathilde verlaten hun huisje voor een ‘serviesflatje’ bij Germaine. Weet ge nog? Germaine, de landloopster, erfde drie jaar terug een kasteel en richtte dit in met serviceflats. Mielke vergat echter zijn duivenmand in zijn huisje. Een reden op alle Spatjes richting Germaine te sturen en een bezoekje te brengen aan dit kasteel en de uitgeweken buren. Mielke en Mathilde zijn echter met al de inwoners naar d’Ardennen en het is er nogal verlaten. Enkel spoken brengen leven in de brouwerij. Terug thuis zet Filip het huisje van zijn moeder en vader te huur of te koop maar er moet voor ‘gekarioketend‘ worden. Diegene die wint mag het huisje betreden. Na een echte vedettenparade wordt door de jury unaniem gekozen voor Arlette ‘de facteur’.

2007 is voor De Spatjes opnieuw een scharnierjaar: in het bestuur zijn er wat verschuiving. Annie word vervangen door Patrick Vandorpe, de proost valt weg en word niet vervangen. Nieuw zijn Ria Parmentier en Olga Notebaert. Er is ook een wissel in de regie: Marc Vanoutryve (alias Jantje van de Gazettewinkel) zet een punt achter zijn carrière als regisseur. Hij blijft evenwel bij de ploeg als speler maar Wim Van Elslander (alias “Joris den boekhouder”) en Yves Vandevelde (Beirke den beinhouwer) nemen de regie op zich (dit voor 2 jaar). In 2009 zal Wim alleen regisseren.

In dat jaar namen ook enkele spilfiguren afscheid van het podium. Maar wat vooral plezier deed is dat zij nog steeds bij de groep wilden horen! De éne als hulp bij het bouwen van het decor, anderen als zaalverantwoordelijken, maar géén van allen wilden de sfeer en samenhorigheid van De Spatjes missen.
Marc Vandenberghe (Mielke) en Polly Dutoit (Mathilde) (foto rechts) zetten een punt achter hun acteurscarrière samen met Marcel Vandelanoite (steeds een wisselende rol) (foto links onder). Ook Thania Misschaert, jaren lang souffleur, zet een punt achter haar opdracht. Wat ons vooral plezier deed is dat zij nog steeds bij de groep wilden horen!

2007 bleef een uitdaging voor de ganse ploeg die werd bekroond met een groot succes. Vele van onze toeschouwers spraken van “het beste stuk in jaren!

 

In 2010 wordt Marc Vanoutryve weer vanouds de regisseur. In 2011 werd het bestuur redelijk uitgedund Gino Bruneel neemt het voorzitterschap van Kris over, Patrick, Olga en Thérèse namen ontslag , maar wel kwamen in de plaats Kyra Verougstraete (secretaris), Maud Vansteenkiste en Ria werd schatbewaarder. In 2013 neemt Wim Van Elslander de regie terug over van Marc om in 2015-16 en 17 even vervangen te worden door Kris Vanoutryve.

Na de revue van 2017 zet Gino, na 26 maal de revue geschreven te hebben, “zijne stillo” aan de kant. Door Gino hebben de spatjes een ruimer publiek kunnen aantrekken, hij schreef zijn stukken niet zo Overleis gebonden meer als vroeger, de politiek werd wat ruimer genomen en de actualiteit kwam al wat van verder dan Overleie, zo konden de mensen die van verder kwamen ook de gezonde leute meebeleven.
Ook wordt het bestuur hervormd en neemt Hilde Callewaert de Fakkel van Gino over als voorzitter, Kris Vanoutryve word ondervoorzitter, Belinda Van Balberghe secretaris, Annelies Maebe penningmeester, Gilva Vercampt staat in voor de kledij, Jurgen Laverge is bar verantwoordelijke en Jacques Desmet doet de public relations (en samen met Stefan Mahieu de decors)

Voor de revue 2018 moeten De Spatjes op zoek naar een nieuwe schrijver. Ze vinden die bij Luc Demiddele uit Harelbeke. Overleie is hem echter helemaal niet vreemd want hij werd geboren in het Hospitaal waar zijn overgrootvader ooit portier was. Hij kent Overleie, zijn bewoners en De Spatjes heel goed. Onder de regie van Wim Van Elslander krijgen we “DE SPATJES ONAFANKELIJK” rond het thema van de gemeenteraadsverkiezingen.

Tot 1982 werd alles grotendeels overgenomen uit de brochure “DE SPATJES IN ‘T GOUD” (De Spatjes 50 jaar) samengesteld door André Vanhulle.